Tygrysia

(bo ktoś kto wymyślił stypendia zasługuje na Nobla)

Właśnie doznałam objawienia. Doświadczyłam wielkiego kosmicznego porządku, któremu wszyscy podlegamy. Zostałam studentką i zostałam spłukana. To nie przypadek, to przeznaczenie.

Bo niby skąd te wszystkie zniżki, tanie obiady, rabaty i prawie-że-darmowe czwartki? Proste. Bo nad studentami wisi nierozerwalne fatum. Jakieś czarnoksięskie zaklęcie wysysające wszystkie soki z portfela i blokujące to co w przeciwieństwie do pieniędzy daje szczęście-zakupy.

Z tej oto prostej przyczyny od prawie miesiące żyję na kredyt, a konto bankowe szczerzy się do mnie śmiesznie niskim saldem. Czuję się jak pasożyt i rzeczywiście nim jestem. Po sklepach chodzę wolno, a głowę chowam w ramionach. Nigdy nie wiadomo skąd padnie znienawidzone przez bankrutów pytanie. “Czy mogę w czymś pomóc?”.

W Empiku schowałam płytę DVD na którą poluję. Na tym jawnym akcie marketingowego sabotażu przyłapał mnie pan z obsługi. Uśmiechnął się i pozwolił mi w spokoju dokończyć dzieła zniszczenia alfabetycznego i tematycznego porządku panującego na półkach. Mam nadzieję, że nie wyjawił mojej tajemnicy, ani co gorsza nie odstawił filmu na swoje miejsce. Bo ja przecież jestem bankrutką jedynie tymczasową i wrócę i kupię i przecież jesteśmy wspólnikami, DO CHOLERY!

Został ze mnie jedynie cień dysponującej środkami pieniężnymi osoby i to marny cień. Dobrze, że stypendium już dziesiątego.